پروتز آلت تناسلی آقایان چیست و چه انواعی دارد؟

پروتز آلت یکی از روش‌های درمان اختلال نعوظ (ED) است. ساده‌ترین نوع پروتز از یک جفت میله منعطف تشکیل می‌شود که در یک عمل جراحی داخل حفره‌های نعوظی آلت قرار داده می‌شود. این نوع ایمپلنت باعث می‌شود که آلت تناسلی همیشه در حالت نیمه‌سفت باشد و آقایان فقط باید آلت را بالا بیاورند یا تنظیم کنند تا برای شروع رابطه جنسی در موقعیت نعوظ قرار بگیرد. امروزه بسیاری از آقایان ترجیح می‌دهند از پروتزهای هیدرولیک بادی استفاده کنند تا بتوانند در هر زمان دلخواه نعوظ داشته باشند، به علاوه پنهان کردن این نوع پروتزها بسیار راحت‌تر است.

انواع پروتز آلت تناسلی

در حال حاضر انواع پروتز آلت تناسلی عبارت هستند از:

پروتز نیمه سخت (سفت)

در دستگاه پروتز نیمه سفت، یک لوله نیمه جامد با یک سری مرکزی دارند که پروتز را در موقعیت درست قرار می‌دهد. زمانی که فرد به فعالیت جنسی تمایل داشته باشد، می‌تواند نعوظ را به‌صورت دستی ایجاد کند. این نوع پروتز نیازی به پمپ یا تنظیمات خاص ندارد و همیشه در حالت نیمه‌سفت باقی می‌ماند. اگرچه اغلب این پروتزها تاثیری در افزایش طول آلت ندارند، اما طراحی‌های خاص دیگری وجود دارد که برای اصلاح آلت های کوتاه استفاده می گردد. به طور کلی، اغلب مردان پس از کاشت پروتز های نیمه سفت در آلت رضایت دارند و استفاده از آن آسان است.

پروتز قابل‌انعطاف

این پروتزها قابلیت خم شدن دارند و به افراد این امکان را می‌دهند که در زمان نیاز به حالت نعوظ دست یابند و در سایر مواقع آلت را به حالت طبیعی برگردانند.

پروتز بادی

این نوع از پروتزها، رایج ترین نوع پروتزهای آلت تناسلی به شمار می روند. این دستگاه دارای یک مخزن پر از مایع دارد که زیر دیواره شکم قرار داده می شود. یک پروتز بادی آلت تناسلی اجازه می دهد تا مایع را از محل نگهداری گرفته و سیلندرهای داخل آلت تناسلی را پر کند. یک پمپ در کیسه بیضه در کنار بیضه قرار داده می شود تا بیمار بتواند در صورت تمایل آن را باد کند.

پروتز بادی یا قابل‌ تورم پیشرفته‌ ترین نوع پروتز است که با استفاده از یک پمپ داخلی می‌تواند آلت را به حالت نعوظ درآورد. این پروتزها به دلیل طبیعی‌تر بودن و کنترل بهتر محبوبیت زیادی دارند

چه کسانی کاندیدای مناسب کاشت پروتز آلت تناسلی مردان هستند؟

افرادی که به داروها و روش‌های درمانی دیگر پاسخ نمی‌دهند و همچنان از مشکلات نعوظ رنج می‌برند، می‌توانند به عنوان کاندیدای مناسب برای جراحی پروتز آلت تناسلی شناخته شوند.

اگر موارد زیر را دارید، ممکن است کاندید خوبی برای جراحی کاشت آلت تناسلی باشید:

• اختلال نعوظ مداوم که زندگی جنسی فرد را مختل می کند.
• افرادی که به درمان های دارویی پاسخ نداده اند.
• مردانی که نتایج مثبتی از داروهای تزریق آلت تناسلی نداشته اند.
• فرد به بیماری هایی مانند بیماری پیرونی مبتلا است که با درمان های دیگر بهبود نمی یابد.
• افرادی که سابقه سرطان پروستات داشته یا تحت عمل جراحی پروستاتکتومی قرار گرفته اند.

قبل از جراحی

جراحی پروتز آلت معمولاً در بیمارستان یا مرکز جراحی انجام می‌شود. بیمار دارو دریافت می‌کند تا در طول جراحی بیهوش باشد، در حالت دیگر عمل تحت بی‌حسی موضعی و بی حس بودن پایین تنه (بی‌حسی نخاعی) انجام می‌شود. پزشک آنتی‌بیوتیک دورن وریدی را برای جلوگیری از عفونت تزریق می‌کند. محل جراحی بلافاصله قبل از عمل با تیغ تراشیده می‌شود تا خطر عفونت کاهش یابد.

لوله (سوند) از راه آلت وارد مثانه می‌شود تا ادرار را در طول جراحی جمع کند. جراح برش را زیر سر آلت، در پایه آلت یا پایین شکم ایجاد می‌کند. سپس جراح بافت اسفنجی داخل آلت یعنی بافتی را می‌کشد که معمولاً هنگام نعوظ پر از خون می‌شود. این بافت داخل هر دو حفره توخالی آلت به نام کورپوس کاورنوس وجود دارد.

جراح پروتز در اندازه مناسب را انتخاب می‌کند و سیلندرهای آن را داخل آلت قرار می‌دهد. تمام پروتزها را می‌توان با توجه به اندازه‌گیری‌های دقیق انجام شده با بزرگی آلت متناسب کرد. اگر متخصص اورولوژی پروتز بادی دو قطعه‌ای را انتخاب کرده باشد، پمپ و دریچه تخلیه داخل کیسه بیضه قرار داده می‌شود. چنانچه پروتز سه تکه‌ای انتخاب شده باشد، جراح مخزن مایع را از راه برش داخلی ایجاد شده زیر دیواره شکم قرار می‌دهد. جراح  برش‌ها را پس از قرار دادن پروتز بخیه می‌زند. جراحی ایمپلنت آلت معمولاً ۴۵ تا ۶۰ دقیقه طول می‌کشد.

پس از جراحی

پس از جراحی ایمپلنت آلت باید دارو برای تسکین درد مصرف شود. بیمار تا چند هفته درد خفیفی را حس می‌کند. همچنین لازم است به مدت یک هفته آنتی‌بیوتیک برای پیشگیری از عفونت مصرف شود. پزشک به بیمار توصیه می‌کند که آلت را در طول دوران بهبود بالا روی شکم و به سمت ناف نگه دارد تا از خم شدن رو به پایین آن جلوگیری شود.

پزشک زمان از سرگیری فعالیت‌های معمول را اعلام می‌کند. اکثر آقایان می‌توانند فعالیت‌های سنگینی بدنی و رابطه جنسی را ۴ تا ۶ هفته پس از جراحی شروع کنند. پزشک در این زمان به بیمار توصیه می‌کند که باد آلت را دو بار در روز به طور کامل پر و تخلیه کند تا تمرینی برای استفاده از آلت باشد و ناحیه اطراف سیلندرها نیز تحت مشش قرار بگیرد.

موارد منع جراحی پروتز آلت تناسلی مردان

اگر به عفونت مثانه مبتلا هستید، باید جراحی خود را به بعد از درمان و رفع عفونت موکول کنید. اگر مبتلا به عفونت مزمن مثانه یا لگن هستید، ممکن است این روش برای شما توصیه نشود. احتمال عفونت شدید یا آلودگی دستگاه تناسلی می تواند این جراحی را برای شما بسیار خطرناک کند. علاوه بر این، اگر قبلاً ضربه قابل توجهی به آلت تناسلی یا مجرای ادرار شما وارد شده و این آسیب یا تروما برطرف نشده است، ممکن است ایمپلنت آلت تناسلی برای شما مناسب نباشد. اگر به بیماری های مقاربتی و زخم های باز مبتلا هستید، باید بیماری شما قبل از جراحی کاملاً درمان شود؛ زیرا جراحی می تواند شما را در معرض عفونت های بعدی در ناحیه لگن قرار دهد.

مزایا کاشت پروتز آلت تناسلی

استفاده از پروتز آلت تناسلی باعث بهبود کیفیت زندگی مردان می‌شود. این روش به آن‌ها کمک می‌کند تا بتوانند روابط جنسی خود را بهبود بخشند و احساس رضایت بیشتری داشته باشند.

علاوه بر این، با استفاده از پروتز آلت تناسلی، دیگر نیازی به استفاده مداوم از داروهای تقویتی برای نعوظ نخواهد بود، که این مسئله هم از نظر هزینه و هم از نظر عوارض جانبی مفید است.

رابطه جنسی بعد از عمل پروتز آلت تناسلی چگونه است؟

زمانی که پروتز باد می شود، آلت تناسلی حالت سفت و ضخیم به خود می گیرد که دقیقه شبیه حالتی است که نعوظ طبیعی دارد. البته نعوظ ایجاد شده اصولا کوتاه تر از حالت طبیعی می باشد.  البته مدل های جدید پروتز آلت تناسلی علاوه بر ایجاد سفتی و ضخامت در آلت تناسلی، باعث افزایش طول و قطر آلت تناسلی هم می شود.  ایمپلنت آلت تناسلی تاثیری در حس پوست آلت ندارد و توانایی مرد برای رسیدن به ارگاسم و انزال فرد تغییری نمی کند؛ بنابراین پروتز آلت بر روی لذت جنسی طرفین تاثیری نخواهد داشت.